«خوش به حال اونایی که روح بزرگی دارن»

دوستان سلام؛ سلام به شما که دل های پر امید و دست های پرتلاش دارین و از همه مهم تر شما که روح بزرگی دارین. واقعاً خوش به حال شما و همۀ اونایی که  به واسطۀ داشتن روح های بزرگ، بزرگی می‎کنن. خوش به حال اونایی که بزرگی رو توی قدرت بازو و ثروت و موقعیت و شهرت نمی بینن. خوش به حال اونایی که با اخلاق و منش بزرگوارانه شون توی قلب و دل دیگران جا دارن و بزرگی می‎کنن. از جملۀ این اخلاق و رفتارهای قشنگ و کریمانه اینه که آدمای بزرگ عموماً « از دیگران دستگیری می‎کنن و از خودشون مچ گیری»

اونایی که روح بزرگ و بلندی دارن اول اینکه عیب کسی رو جستجو نمی کنن. دوم اینکه اگر هم عیب و نقصی توی کسی دیدن، اون رو حمل بر ندونستن و کم توجهی و غفلت می‎ذارن. سوم اینکه اون عیب رو خیلی بزرگ نمی بینن . چهارم اینکه این ضعف رو با هیچ کسی در میون نمی‎ذارن و به کسی نمی‎گن. پنجم اینکه اون شخص رو سرزنش و تحقیر نمی‎کنن و پنجم اینکه دوستانه و مهربانانه کمکش می‎کنن و بهش فرصت تغییر می‎دن. جالب اینکه این افراد در مورد خودشون کاملاً متفاوت عمل می‎کنن. مدام توی خودشون جستجو می کنن که چه عیبی دارن، با ذره بین عیب‎هاشون رو بزرگ می‎کنن و می‎بینن. به خودشون سخت می‎گیرن و تا وقتی که درست و اصلاحش نکنن ازش دست برنمی‎دارن.

برخلاف این روحیۀ بزرگ، آدمایی هم هستن که کوچک و حقیرن. این آدما عیب‎های خودشون رو به دیدۀ اغماض نگاه می‎کنن، یا اصلاً اون رو عیب نمی‎دونن و یا اینکه انکار و توجیهش می‎کنن. اما همین افراد غالباً با چشم‎های کنجکاو و عیب‎جو، ظاهر و باطن این و آن رو تجسس می‎کنن که چه عیب و ضعفی داره تا اون رو به وقتش توی سرش بزنن، سرزنشش کنن، به عالم و آدم بگن و خرابش کنن.

دوستان مهربان، بیاین با هم  دیگه این ویژگی مثبت رو بیش از پیش تمرین کنیم که از دیگران دستگیری و از خودمون مچ‎گیری کنیم. راستی اگه شما هم ویژگی مثبتی رو می‎شناسین که خاص آدم های بزرگ و بزرگواره می تونین اون و توی قسمت نظرات بذارین که همه استفاده کنن.